Cum Judaeis de Interno homine
Erant Judaei qui non pessima sorte, qui etiam audiebant rationes, primum nolebant audire nominari internum hominem, percepi quod ideo quia Christiani toties loquuntur de Interno homine, dicebant annon satis sit colere Deum cultu externo mandato, sed dictum illis, quod etiam interius erunt humiles coram Deo sicut exterius, hoc non intelligebant, sed cum dicebatur quod corde etiam humiles essent, aliquantum coeperunt intelligere; tunc utebatur comparatione, sicut comoedus super theatro, qui coram aliquo qui agit regem, humillime se gerit, et tamen corde illum prorsus contemnit, quaerebatur num vellent esse sicut comoedi tales, dicebant non, sed quod toti debent esse humiles coram Deo, ita magis intelligebant quid internum, nempe quod etiam humiliter coram Deo cogitarent, dictum quod externa sint modo gestus significantia internum, quae si separantur, ridiculosum appareret; dictum insuper quod in Verbo legatur, quod populus iste ore me colunt, sed cor longe abest [Esaj. XXIX: 13, Matth. XV: 8, Marc. VII: 6], ex hoc dicto intelligebant quod cor simul esse deberet, et tunc hoc internum esset; declaraverunt dein quod nunc scirent quid internus homo: addebant quod putaverint quod qui interni homines nihil paene corpore agerent, vix loquerentur, sed modo cogitarent, et sic quod hoc phantasia esset. 2] Nec intelligebant quid fides, putabant esse cogitare, et mirati quod hoc aliquid efficeret; dicebatur ad illos, quod des complectatur id quod sciendum, agnoscendum et faciendum, sicut quod Jehovah est unicus Deus, quod Ille agnoscatur pro unico Deo, quod hoc sit fidei; tum quod credent ex Verbo, quod Messias venturus, et salvaturus; tum quod humiliter se gerendum coram Jehovah, quod hoc sit dei, nempe sciendum, agnoscendum, et faciendum; volui dicere quod hoc credendum, sed non volebant vocem illam admittere.
